سفر در طبیعت ایران

آمل از قدیمی ترین شهرهای استان مازندران است که در دو طرف رود هراز شکل گرفته است. این شهر باستانی سالهای طولانی پایتخت ایران و دنیای مسکون بوده است. از زیبایی های طبیعت و تاریخ این منطقه زیاد دیده اید و شنیده اید. عکسها و توضیحات مختصری در ادامه مطلب ادامه است.

عکس های بیشتر

تنگه و آبشارهای سیمک Simk که به آن دره بُندر Bondor کوهپایه نیز می گویند در ۳۵ کیلومتری شمال شهر کرمان و در نزدیکی کوهپایه واقع شده است. صخره های بلند و آبی خنک و گوارا از یادتان می برد که در یک شهر کویری هستید!.  عکسهای بیشتر را در ادامه مطلب ببینید:

طی یک سفر ۱۰ روزه از بعضی نقاط استان کرمان شامل شهر کرمان - تنگه و آبشارهای سیمک- کوه پلوار و چشمه سکنج - شهر راین ارگ راین و آبشار آن - دامنه های کوه هزار - دلفارد و تنگه گلم دخترکش - جیرفت و جبالبارز و سرنکوه و میجان - رابر و سید مرتضی و آبشار آبسر - بافت و بزنجان و روستای بنگان - کوه لاله زار و دره سرسبز زردا و چند جای دیگر دیدن کردیم. هدف اصلی ما جمع آوری نمونه های گیاهی در ارتفاعات و تنگه های استان بود که به لطف خدا میسر شد.

برای شروع گشتی در شهر کرمان زدیم. چند عکس مختصر از بازار و مجموعه گنجعلیخان کرمان را در ادامه مطلب ببینید

چند روز پیش در ایمیلی خواندم که نام و آرم شرکت خودروسازی مزدا از اهورامزدا نشات گرفته است. در متن انگلیسی معرفی شرکت خودروسازی مزدا از اهورامزدای ایرانی به عنوان خدای عقل، هوش و هماهنگی و به عنوان نمادی از منشا هر دو تمدن شرقی و غربی یاد شده است. این در حالی است که نمادهای ملی و فرهنگی ما هر روز بیشتر به فراموشی سپرده می شوند. ابن سينا و ابوريحان عرب شده اند! و مولانا و نظامي ترک آسياي ميانه!، ورزش چوگان نيز به نام کشور قطر در حال ثبت است! و ..دهها نمونه دیگر.... حال چگونه به ایرانی بودن خود ببالیم در حالی که به میراث خوری تن پرور و بی خیال مبدل شده ایم. اگر نيك بنگريم، مي‌بينیم كه ايران و ايراني هرچه را آرزو كند در سرزمين خويش و در جوار خود دارد و ارزشی برای آن قایل نیست. از تمدن چندین هزارساله تاریخی گرفته تا دنیایی کم نظیر از تنوع طبیعی و زیستی. به راستی چگونه است که دیگران ارزش داشته های ما را بیشتر از خودمان می دانند و متولیان تاریخ و فرهنگ و طبیعت ایران در قیلوله..

بگذریم بابا... نرود میخ آهنی در سنگ.. سرمون به كار خودمون باشه بهتره.. يه سفر ۱۰ روزه دارم مي رم به كرمان. بدرود فعلا.

 جمعه ۲۵ تیر در ادامه برنامه هاي تهرانگردی سری زدیم به طبيعت زيباي روستای سرهه(Sorheh) در نزدیکی برغان(Baraghan) در شمال غرب شهر کرج. روستايي كه به واسطه داشتن بافت سنتي و ميو ه هایي  چون آلوي برغاني و گردو معروف شده است. برای دسترسی به این منطقه دو راه وجود دارد یکی از طریق اتوبان کرج-قزوین از پل کردان (۱۰کیلومتری کرج) جاده ای است که به برغان منتهی می شود. و یا از قسمت شمالي شهر کرج-باغستان-آتشگاه و در انتها برغان. البته ما از جاده اولی رفتیم و از جاده دومی برگشتیم. فاصله روستای برغان از اتوبان کرج-قزوین حدود ۱۵ کیلومتر است. از ۲ کیلومتری غرب برغان جاده ای باریک منشعب می شود که از میان دره های زیبای کوهستانی و صخره های رسوبی و شکیل به روستاهای سرهه و سنج (Senj) منتهي مي شود. شنيده هاي ما حكايت از سنتي بودن و قديمي بودن خانه ها و بافت روستايي اين محل ها داشت ولي در همه طول مسير عمليات راهسازي بود و حتي در ميان اين روستاها مخصوصا روستاي سرهه نيز خانه هاي قديمي در حال تخريب بود و ما به جز يك امامزاده و چند خانه مخروبه قديمي چيز جالب توجهي نيافتيم. به هرحال طبيعت زيبا و هواي دلپذير اين منطقه آن هم در اواخر تيرماه بسيار آرامش بخش بود. عكسهاي مختصري از اين منطقه را در ادامه مطلب ببينيد..

شهرستانک نگین زیبای البرز مرکزی و ییلاق پادشاهان قاجار در ۶۰ کیلومتری جاده چالوس واقع شده و تا تهران حدود ۲ ساعت فاصله دارد ولی با احداث اتوبان تهرن-شمال در آینده این فاصله به یک ساعت کاهش می یابد همچنین با تاسیس استان جدید البرز امید به رشد و توسعه آن فزونی یافته است. شاید صحبت کردن در مورد توسعه برای چنین مکان های بکر و زیبایی ناخوشایند باشد ولی واقعیت این است که این منطقه بسیار زیبا با مردمانی پرتلاش و سختکوش سالهای متمادی است که در بیخ گوش تهران بزرگ بهره ای از امکانات رفاهی نبرده است. به نظر می رسد بهترین راه پیشرفت این منطقه تبدیل آن به یک قطب گردشگری و اجرای طرح هایی برای توسعه پایدار آن باشد. در ادامه چند عکس مختصر ببینید از این منطقه آن هم در روزهایی که شهر تهران به علت گرمای بیش از حد هوا تعطیل شده بود!. عکس های بیشتر در ادامه مطلب

آیا می دانستید که:

 آخرین قلاده ببر مازندران در شهریور ۱۳۲۲ در کلاله گلستان شکار و برای همیشه منقرض شد ! 

چند مورد جالب دیگر در ادامه مطلب

دیدنیهای اطراف تهران بسیار متنوع است. جمعه این هفته یک سفر یک روزه داشتیم به نوجان-Nojãn- و آتشگاه. البته نه از مسیر اصلی آن که از میان شهر کرج می گذرد بلکه از طریق جاده چالوس. سفر در جاده چالوس آن هم در روز جمعه حکایت غریبی است. ولی ما خیلی زود از شر ترافیک و شلوغی جاده فرار کردیم و بعد از پورکان و در کنار آبشار پیچه آدران (۲۰ کیلومتری کرج) به سمت نوجان تغییر مسیر دادیم. یک پل فلزی کوچک و نه چندان مطمئن ابتدای جاده ای خاکی و تقریبا صعب العبور است که پس از گذشتن از پیچ و خم های کوهستانی به روستاهای نوجان، خوارس-Khoãrs- دروان-Dorvãn- و آتشگاه منتهی میشود. از آتشگاه تا کرج هم جاده شلوغ و پر رفت و آمد است. از جاده چالوس تا نوجان در حدود ۸ کیلومتر. از نوجان تا آتشگاه هم حدود ۱۰ کیلومتر و از آتشگاه تا کرج هم حدود ۱۲ کیلومتر است. مسیر فرعی روستاهای دروان و خوارس هم از میانه راه نوجان به آتشگاه جدا می شود و حدود ۱۰ کیلومتر است. تنوع حیات وحش به خصوص پرندگان برایم بسیار جالب بود. عکسهای مختصری از این برنامه را در ادامه مطلب ببینید:

اینجا کره مریخ یا هیل کانتری تگزاس نیست... اینجا انتهای اتوبان همت است!.

در غربی ترین نقطه شهر تهران و شمال ورد آورد، جاده ای کوهستانی در کنار دره و رودخانه به روستاهای وردیج و واریش منتهی می شود. از قسمت شمالی شهرک دانشگاه شریف پس از طی فقط ۱۰ کیلومتر طبیعتی متفاوت و زیبا را می بینید که نزدیکی به تهران را از یاد می برید. روستای واریش یکی از مسیرهای صعود کوهنوردان به قلل پهنه حصار و لیچه محسوب می شود. دیدن گروه های صمیمی و قدیمی کوهنوردی آن هم در وسط هفته برایم بسیار دلنشین بود.

چند عکس دیگر در ادامه مطلب

به آرامی آغاز به مردن می‌كنی..اگر سفر نكنی،اگر كتابی نخوانی،اگر به اصوات زندگی گوش ندهی،اگر از خودت قدردانی نكنی.. اگر خودباوری را در خودت بكشی،اگر نگذاری دیگران به تو كمك كنند.
به آرامی آغاز به مردن می‌كنی..اگر برده‏ عادات خود شوی،اگر همیشه از یك راه تكراری بروی،اگر روزمرّگی را تغییر ندهی،اگر رنگ‏های متفاوت به تن نكنی،یا اگر با افراد ناشناس صحبت نكنی.
تو به آرامی آغاز به مردن می‏كنی..اگر از شور و حرارت،از احساسات سركش،و از چیزهایی كه چشمانت را به درخشش وامی‌دارند،و ضربان قلبت را تندتر می‌كنند،دوری كنی......اگر برای مطمئن در نامطمئن خطر نكنی،اگر ورای رویاها نروی،اگر به خودت اجازه ندهی كه حداقل یك بار در تمام زندگیت،ورای مصلحت‌اندیشی بروی.